هر حجم، یک لحظه منجمد از احساس است

مجسمه برای من جایی است که کلمه کم می آورد و فرم مجبور می شود ادامه جمله را بگوید.

با سنگ، فلز، گچ، رزین و متریال ترکیبی کار می کنم، چون هم خشن اند و هم ظرفیت عجیبی برای ظرافت دارند.

در هر اثر سعی می کنم وزن، تعادل و خالی بودن فضا به اندازه خود فرم حرف بزنند.

نور و سایه برایم اتفاق تصادفی نیستند؛ بخشی از طراحی اند، مثل خطوط و حجم.

مجسمه ای که می سازم باید حتی وقتی سالن خالی است، حس حضور داشته باشد و فضا را نگه دارد.

در کارهایم ترکیبی از بدن انسان، هندسه سخت، بافت های زبر و سطح های صیقلی را کنار هم می نشانم.

ترجیح می دهم هر حجم سوال بسازد، نه جواب؛ مخاطب را وادار به مکث و فکر کردن کند.

هیچ خط یا شکستگی بدون دلیل روی اثر نمی نشیند؛ هر جزئیات امتداد یک تصمیم است نه تزیین.

برای هر پروژه، از گفت وگو درباره ایده تا طراحی و اجرای نهایی، مسیر مشخص و شخصی سازی شده تعریف می کنم.

هدف نهایی من ساخت مجسمه هایی است که با گذشت زمان نه تکراری شوند، بلکه روایتشان عمیق تر شود.